|
|
|
Er komen niet veel berichten meer op onze site. Dat belet ons niet iedereen een gelukkig nieuwjaar toe te wensen.
By the way: Omdat de interesse in het bijhouden een beetje verwatert is (zoals dat met de meeste blogs gaat), zullen er voorlopig niet veel berichtjes meer bijkomen.
Het is vandaag de laatste dag dat we in ons huisje in Ridgefield zijn. We zijn druk bezig met pakken, dus het is een kort berichtje.
We rijden vandaag richting Pensylvania om daar nog een paar weken vakantie te vieren, en dan zijn we in oktober weer voorgoed terug in Nederland. Tot dan!
Hiep hiep hoera voor Ronnie!
Het is een prachtige zonnige dag en vandaag vieren we de verjaardag van Ronnie!
Hij heeft net prachtige knutselwerken gehad van Iris, Lara en Jay en natuurlijk ook nog wat andere cadeautjes waar hij erg blij mee is!
Strakjes lekker aan de appeltaart!
Het gaat nu razendsnel met Jay. Hij is nu bijna 8 maanden, en heeft in de laatste weken gigantisch veel bijgeleerd. Hij kan sinds kort kruipen, zelf zitten, en zelfs zichzelf optrekken in de box tot stand.
Hij is nu overal in huis te vinden, en vindt het geweldig. Wij natuurlijk ook.
We zijn nu lekker op vakantie in Orlando in Florida, het vakantie mekka van de VS wat betreft pretparken. We zitten hier lekker in het Nickolodeon hotel, waar Spongebob en Dora rondlopen, en de meiden vinden dat fantastisch.
We hebben hier al van alles gedaan, maar moeten het nu even met regen doen. Bijna iedereen is hier blij met de regen, want het is al maanden erg droog in Florida, maar van ons hoefde dat niet zo.
Wat blijft het stil he op de site... Het is aardig druk met de drie kindertjes en als ze op bed liggen s'avonds dan trekt de bank meer dan de computer.
Ook is het leven hier voor ons 'gewoon' geworden... We maken niet zo heel veel nieuwe dingen mee of vinden ze niet bijzonder genoeg om ze op te schrijven... De beste smoes is eigenlijk gewoon dat we LUI zijn! 
Ik heb wel even een heleboel nieuwe foto's in het foto-album gezet dan kunnen jullie zien hoe onze kroost weer verandert is!
Happy birthday to you, happy birthday to you
Happy birthday dear mommy
Happy birthday to you
Zo hebben de meiden Maartje toegezongen vanochtend. Van harte proficiat met je verjaardag schat.
Jay wordt alweer een grote jongen. Hij heeft inmiddels twee tandjes (onder). Sinds deze week draait hij zich ook van z'n rug op z'n buik. Als hij dan op z'n buik ligt kraait hij van enthousiasme, maar omdat hij nog niet terug kan draaien is het na een paar minuten genoeg geweest. Gisteren deed hij zelfs al de eerste tijgerpogingen.
Twee weken geleden is hij voor controle bij de dokter geweest, en daar werd natuurlijk z'n lengte opgemeten. Hij is 27 inch, en dat is al behoorlijk voor z'n leeftijd. We hebben 'm dan ook maar meteen z'n motorpak aangetrokken, dat eigenlijk voor 6 tot 9 maanden is.
Iris is de laatste tijd goed zindelijk, maar Lara nog niet. Om Iris te belonen, en Lara wat te stimuleren om ook naar de wc te gaan, wilden we Iris een kadootje geven. Dat was natuurlijk meteen een goed excuus om weer eens naar New York City te gaan, waar ze een enorme speelgoedzaak hebben met een reuzenrad er in.
Iris mocht zelf kiezen wat ze wilde, en dat was meteen duidelijk: "Ik wil een roze poesje". Dat was er, maar het eerste roze poesje was niet goed. "Ik wil een lichtroze poesje" wist Iris te vertellen. Gelukkig was er in de gang erna een lichtroze poesje helemaal volgens haar smaak.
Er was verder nog een heleboel te zien, van een echt Barbiehuis, tot een reuzedinosaurus. Die vonden ze toch wel een beetje eng. Toen we de lift weer naar beneden wilden pakken, kwamen we er ineens achter dat Iris het poesje waarschijnlijk ergens had laten vallen. De meiden kwamen vrij snel tot de conclusie dat de dinosaurus het dan opgegeten had. Overal gezocht, maar niet meer gevonden. Gelukkig had ik het bonnetje in m'n jaszak, en nadat de nodig managers er bij gehaald werden, gaven ze me een nieuw poesje mee.
Iris is helemaal in d'r nopjes met het nieuwe poesje, en ze mag zelfs mee naar bed. Lara is gelukkig ineens gemotiveerd om ook naar de wc te gaan, en weet ook al wat ze wil: "Ik wil een tasje".
Vorige week hebben we dan eindelijk een foto kunnen maken waar 4 generaties mannen van 't Westeinde op staan: M'n opa, m'n vader, ik en Jay. Jay heeft namelijk de eer om als eerste achterkleinkind van m'n opa de familienaam door te kunnen geven, alhoewel dat tegenwoordig officieel natuurlijk niet perse alleen via de mannen kan.
De wet van Murphy zegt dat alles wat verkeerd kan gaan ook een keer verkeerd gaat. Zo'n dag hadden we gisteren ook bij de terugreis.
Het begon bij de incheckbalie. Jay had ook een ticket, en omdat onze reis al een tijd geleden besproken was (als retour op het naar de USA gaan), moest voor Jay los een ticket besproken worden. Bij de incheckbalie werd ons meegedeeld dat wij (Maartje, Lara, Iris en ik) op rij 21 zaten, en dat Jay op rij 39 zat. Ha ha. Jay is wel zelfstandig, maar ook weer niet
zo zelfstandig. Gelukkig was dat redelijk snel te fixen.
Toen het volgende probleem. Normaal gesproken reizen kinderen onder de 2 jaar op schoot, maar ik zou het niet aanraden als je nog twee andere ukken hebt. Da's niet te doen om Jay dan nog op schoot te nemen. Maar goed, dat hoefde niet, want we hadden een betaalde stoel voor hem. Dat is nogal een uitzondering, en komt zelfs zo weinig voor dat het meisje aan de incheckbalie volledig van slag af was. Je hebt normaal gesproken voor een kind onder de 2 een papieren ticket nodig, omdat electronische tickets het nog niet doen als je geen stoel hebt. Dat was bij ons niet nodig, maar dat wist het meisje aan de balie niet, en omdat ze nogal op de regels was kon ze Jay niet inchecken. Ze had het zelfs nagevraagd (bij iemand die het ook niet wist), en kwam tot de conclusie dat we echt een papieren ticket nodig hebben. Vreemd, want Jay was wel zonder problemen naar Nederland gekomen.
We werden naar American Express gestuurd (die onze tickets geregeld had), maar daar konden ze ons ook niet helpen, want als er een papieren ticket was, dan lag dat in New York en was de helft al gebruikt.
Daarna weer naar een of andere KLM balie, waar een vrouwtje zat dat het wel snapte. Die keek in de computer en zag dat Jay al wel ingecheckt was. (Die doos die ons bij de incheckbalie hielp had Jay per ongeluk al wel ingecheckt).
Wij terug, en maar mooi een andere incheckbalie gekozen, met een vrouwtje dat duidelijk wel van plan was ons te helpen, in plaats van op de puntjes in de regeltjes te letten. Toen was het ook snel gebeurd, en werden we snel ingecheckt. Zelfs onze bagage, waarvan 1 koffer een paar kilo te zwaar was, werd zonder veel problemen geaccepteerd. Dat was bij mevrouwtje Regelneuken (zo heette die van de eerste balie) niet gelukt.
Omdat we zo'n anderhalf uur met dat geleuter doorgebracht hebben, was er jammergenoeg geen tijd meer om nog een bakje koffie met de oma's en opa's te pakken, want we moesten meteen door de paspoortcontrole richting de gates, omdat het instappen al begonnen was.
Daar aangekomen was er een instaprij van ongeveer een uur, maar gelukkig mochten we met 3 kinderen die rij overslaan. We moesten nog wel even ons net gekochte flesje water (van 2.50 euro) inleveren, want vloeistoffen mogen niet mee aan boord.
De vlucht zelf liep redelijk voorspoedig, behalve dan dat de kinderen niks aten omdat ze de kindermaaltijden niet geleverd hadden, en die volwassen maaltijden zijn niet erg lekker voor de kids (ook niet altijd voor volwassenen trouwens).
Na de vlucht mochten we nog wachten op de buggy, en daardoor waren we de laatsten in de rij voor de douane, zodat we ook daar een uurtje doorgebracht hebben. Deze keer had blijkbaar geen van de werknemers die voor 2 dollar per uur iedereen in de goede rij moeten zetten kinderen, waardoor we ook niet eerder vooraan mochten.
Toen we uiteindelijk door de paspoortcontrole waren, was iedereen van ons vliegtuig en het volgende vliegtuig daar al lang doorheen. Het enige bijkomende voordeel was dat onze koffers al lang op de band lagen, en bij customs hoefden we dan ook niet te wachten.
Als laatste oponthoud kwam er nog een uurtje file bij onderweg naar huis, maar dat viel eigenlijk in het niet.
Kortom, onze vlucht is ooit wel een soepeler verlopen. Het was erg leuk weer in Nederland te zijn, maar we zijn toch ook wel blij weer thuis te zijn.
We staan nu op het punt richting het vliegveld te rijden. Het was allemaal nog reuze spannend of Jay's paspoort op tijd binnen zou zijn. Hij heeft een Amerikaans paspoort, en dat hadden we voor de kerst al aangevraagd, maar hier is het bureaucratie ten top. Ik heb deze week nog eens gebeld waar het bleef, en dat zou nog wel eens een paar weekjes kunnen duren.
Gelukkig hebben ze dan nog de "expedited" service, waarbij je voor $74 vooraan in de rij komt te staan. Ze beloofden dat het paspoort er dan donderdag zou zijn. Maar helaas, donderdag nog geen paspoort te zien. Nog meer rondgebeld, en uiteindelijk werd zijn paspoort gisteren bezorgd. Maar net op tijd.
Als je ons wil bereiken, hebben we de komende weken het volgende telefoonnummer: +1 203 257 9277
Nederland, here we come.
Lang geleden dat we weer geschreven hebben. Eigenlijk schamen we ons wel een beetje hoor want we doen onze vaste lezers wel tekort 
In huize van 't Westeinde is iedereen in mindere of meerdere mate ziek geweest... Iedereen kreeg wel iets mee van een verkoudheidje of een griepje... Gelukkig zijn we nu allemaal weer zo'n beetje opgeknapt... Ikzelf (Maartje) heb nog wel een doof oor. Hopelijk is dat ook weer snel verdwenen.
Iris en Lara zijn afgelopen donderdag voor het eerst naar 'school' geweest. Iris had het er even moeilijk mee en heeft even heel hard gehuild toen Ronnie wegging maar toen ik een uurtje later belde waren ze beiden lekker aan het spelen. Om 13.00 ging ik ze halen en kwamen ze huilend van opluchting naar me toegerend... Ze gaven wel aan dat ze het wel heel leuk vonden en dat ze maandag wel weer naar school wilden.
De meiden hadden niet zo veel van hun lunch gegeten vertelden de leidsters. Thuis kwam ik erachter waarom dat zo was. De juffies hadden hun pasta niet opgewarmd... Ja dat is niet lekker... Ze hebben toen thuis nog even lekker hun schaaltje pasta opgesmikkeld.
Met Jay gaat het ook erg goed. Hij groeit als kool en de lieve schat gunt ons zelfs al een heerlijke nachtrust.
Over een paar weekjes kunnen jullie hem zelf eens komen begroeten als we in NL zijn.
Aanstaande zaterdag stappen we op het vliegtuig voor 3 weekjes Nederland. We hebben er heel veel zin in om jullie weer eens in 'real live' te zien!
PS. Er staan weer nieuwe foto's in het fotoalbum!
Hiep hiep hoera!
Onze lieve meiden worden vandaag alweer 3 jaar!
We gaan vandaag lekker cadeautjes uitpakken, taart eten en lekker feest vieren!
Het is al een hele tijd geleden dat we iets in het dagboek geschreven hebben... Het ontbreekt ons op het moment een beetje aan tijd en energie om te schrijven.
Het leven met 3 kindjes is toch wel wat drukker 
Jay groeit nog altijd als kool. Hij weegt al dik over de 5 kilo en begint voorzichtig af en toe te lachen. De meiden vinden hun broertje nog altijd geweldig en knuffelen wat af met hem.
Voor mama zijn ze soms wat minder aardig want als Jay gevoed wordt dan zetten ze het hele huis op stelten. Erg vermoeiend maar vooral ook erg stressvol want ze springen van stoel naar stoel en klimmen echt overal op. Ook elkaar de haren uit het hoofd trekken is favoriet als mama aan het voeden is 
Maar goed over het algemeen is het gewoon vet genieten met 3 van die kanjers om ons heen!
Er staan weer een paar nieuwe foto's in het foto-album trouwens.
Dat ie gegroeid was hadden we goed gezien: we zijn vandaag naar de kinderarts geweest voor de 2 weken controle, en hij was ten opzichte van vorige week een halve kilo aangekomen. Hij weegt nu 4420 gram.
Vandaag ben ik ook het geboortecertificaat bij het gemeentehuis op wezen halen. Dat is hier heel belangrijk, en een bewijs van wie je bent. Daarmee kan Jay binnenkort z'n Amerikaanse paspoort aanvragen (waarschijnlijk doen wij het wel voor hem, z'n Engels is nog niet zo goed)
Jay is alweer een flink stuk gegroeid in die anderhalve week. Hij doet het prima, en komt nu zo ongeveer om de 3 uur voor de voeding. Hij is lekker rustig. Lara en Iris zijn ook supergoed met hem, en heel voorzichtig. Iris gaf 'm gisteren een kusje voor ze naar bed ging.
Het gaat heel goed met ons vijven. Jay is heel makkelijk, en wordt zo om de 3 uur even wakker om te eten. Verder heb je eigenlijk geen kind aan 'm. Wat is dat een stuk relaxter dan toen de meiden klein waren zeg.
Het ging eigenlijk zo goed, dat we dit jaar ook nog Halloween hebben kunnen vieren. Omdat we niet zo veel voorbereid hadden, hadden de meiden dezelfde pakken aan als vorig jaar. Ze poseerden deze keer wel als echte tijgers.
Dit jaar waren we thuisgebleven, en heb ik nog volgens de Amerikaanse traditie een pompoen uitgehold en bewerkt.
Terwijl Maartje met Jay thuisbleef, ben ik met de meiden wezen "trick or treaten", en hebben we lekker snoepjes opgehaald in Ridgefield.
Maartje en Jay mochten vandaag naar huis. Iedereen ligt nu lekker uitgeteld te slapen, terwijl ik dit berichtje tik. Laat de slapeloze nachten maar beginnen.
De eerste foto's zijn nu beschikbaar. Natuurlijk vinden wij dat hij de mooiste baby ter wereld is.